Micachu - Jewellery

„Jewellery” spowija gęsta zasłona dymna. Pełno tu zwrotów akcji, wrzaskliwych dziwactw, grania na cukini i przerośniętych ogórkach – o co zadbał Matthew Herbert – oraz wizerunkowego autosabotażu (wyeksponowana brzydota Miki Levi – Micachu), ale dwa, trzy odsłuchy wystarczą, by zrozumieć, że to jest pop. Z niektórymi kompozycjami jesteśmy w stanie uporać się łatwiej (gotowe na parkiet „Golden Phone”), z niektórymi pójdzie nam trudniej („Eat Your Heart”), ale generalnie szczypta samozaparcia i dobrej woli pozwolą słuchaczowi odkryć prawdziwą, nieinwazyjną i melodyjną naturę debiutanckiego krążka Micachu.